ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Ξημέρωσε στους έρημους, γυμνούς από αγάπη δρόμους …
Ψιλοβρέχει ...Ίσως είναι δάκρυα ερωτευμένων
που δεν μπορούν να ζήσουνε μαζί.
Περαστικοί, αδιάφοροι σκεπάζουν τα' χνάρια.
Η αδιαφορία είναι η καταστροφή ρομαντικών ονείρων.
Σήμερα κυκλοφορούν ρομάντζα σαν ελπίδες αιχμαλωτισμένες ...
Πόσο απελπισμένη παραμένει η προκυμαία όταν βρέχει ...

Ξημέρωσε ...
Βροχή που χαμηλώνει
σβήνει φώτα λιμανιού και καραβιών.
Τρεμοπαίζουν αναμμένες λάμπες,
ξέρουν ότι σβήνουν και φοβούνται.

Εσύ να ξέρεις θα συναντηθούμε …
Δεν θα χαθούμε όπως οι πολλοί.
Μη φύγεις …
Μη φύγεις ποτέ από μένα.
Πάντα θα σε περιμένω στο παράθυρο …
Εκεί θα με βρεις μέσα από το έρημο μπαλκόνι,
πάντα να σε περιμένω.

Το ποιίημα μιας βροχής,
δείχνει στους ερωτευμένους ποιητές
τη ξαστεριά που ονειρεύονται.

‟ Έφεξε κι εγώ σου γράφω ''

©ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ - ΠΟΙΗΣΗ