Αστερισμός

Κάθε αστερισμός και ένα σμήνος όνειρα, πάρε ποιητή μου έναν για δικό σου και κράτα τον, εσύ που κρατάς τη μαγεία των ονείρων δεν πρέπει να είσαι ποτέ στο σκοτάδι.
...
Κι εσύ κοριτσάκι πάρε και κράτησε μέσα στη χούφτα σου,
πάνω στην καρδιά σου ένα αστεράκι για συντροφιά να μη νιώθεις μονάχο.

…
Κι εσείς συνοδοιπόροι μου μην αναρωτιέστε πόσες αναμνήσεις μπορούν να χωρέσουν μέσα σε μια παιδική χούφτα.
Κρατήστε τα παιδιά στο φως, μακριά απ’ τα σκοτάδια.
Κρατήστε πάντα σφικτά στα δάχτυλα σας ένα αστέρι,
ένα μικρό αστεράκι.
Έτσι όπως το κοριτσάκι.
Κρατήστε παιδιά και αστέρια στα βάθη της καρδιάς σας,
τότε μόνο θα νιώσετε φωτεινοί.
…
Κι’ εσύ μούσα των ματιών μου φως και ρόδο μοσχομύριστο
πάντα θα λατρεύω τα παιδιά και τα λουλούδια να το ξέρεις.

Για σένα που σφραγίζεις τις στιγμές παντοτινά.
Θα ξηλώσω από τη θάλασσα τη θλίψη.
Κάθε βράδυ θα φιλώ τα κύματα που έβρεξαν τα πόδια σου
και ζωγραφίζουν τις αγάπες,
όλα μου τα δάκρυα θα σου δώσω.

©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση