Ώρα των ψυχών - Αντώνης Περδικάρης|Ποίηση

ΩΡΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Αυτό δεν το περίμενα ούτε το επεδίωξα
Δεν πίστευα ότι υπήρχε
Κανείς δεν μπορεί να φάνταστεί ούτε να θεραπεύσει

Σαν το κύμα που χάραζε θεράπευε το γέλιο σου
Στην καρδιά της Άνοιξης μπουμπούκι π' άνθιζε

Χάραζε το γλυκό πρόσωπό σου στα όνειρα που έντυναν τη νύχτα
Λουλούδι στα γαλάζια νερά σαν το χνούδι στις οπώρες

Κι αν κρύφτηκαν η γη και ο παράδεισος
Δεν υπήρξε μεγαλύτερη ευτυχία για μένα από μια μέρα πλάι σου

Σαν τα πουλιά ο χωματόδρομος μας έτρεφε
Το βελούδο του ήλιου ολοτρέμουλο

Τώρα ξεσπά ο πόνος μες στο σκοτάδι
Δάκρυα βροχής που πρέπει να πέσουν
Τα δέντρα λυπημένα γέρνουν
Γέρνουν και οι σκιές τους

Ανήσυχη και η θάλασσα
Ανήσυχη μαζεύει τα μικρά της
Τα κύματα της από τη λαίλαπα και τις αστραπές της νύχτας

Τα σπίτια σιωπηρά
Είναι η ώρα που περνούν οι ψυχές
Είναι η στιγμή που όλα κρύβονται

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση