Η εξουσία της μοίρας | Αντώνης Περδικάρης ποίηση

Πόσο πράσινα
είναι τα λιβάδια
σα να ονειρεύονται περιμένοντας το μέλλον
Κράτα
το σύντροφο κοντά
αν δεν προσέχεις
χάνονται οι σύντροφοι

Σαν αυτά
τα πράσινα λιβάδια είμαστε
Κάποιοι επιστρέφουν
άλλοι δεν γυρίζουν ποτέ
Ίσως πάντα να ονειρευόμαστε
περιμένοντας ένα μέλλον φωτεινό
για το οποίο αγωνιζόμαστε
Μουσικοί
που λαχταρούν να παίξουν κάτι δικό τους
χτίζουμε μια καινούργια γη

Της αγωνίας μας συνοδοιπόροι
των μελλοντικών ημερών οράματα
της ξενιτεμένης ποίησης ποιητές
μας γέννησε η απόγνωσή εμπρός στο αδύνατο

Όμως τι να πεις
για τις μέρες μας που χάνονται
και τι να ομολογήσεις για τα χρόνια μας τα μίζερα
Τι να πεις
για τα ερειπωμένα σπίτια
για τις ώρες που λιμνάζουν
Ανυπόληπτοι οραματιστές
τι να ομολογήσουμε για τους στίχους

Η σκληρή μοίρα
δεν αφήνει τέλειες αγάπες να ενωθούν
Ενώ οι στίχοι συναντιούνται
οι αγάπες μας τόσο παράλληλες
αν και άπειρες δεν μπορούν να συναντηθούν
Η αγάπη μας εξόριστη
μένει μονάχα στο μυαλό

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση