Όνειρο μέσα στο όνειρο

Σαν παίρνει να νυχτώσει
δεν είναι εύκολο να στέκεσαι μετρώντας ώρες στο παράθυρο
και κύματα να ωρύονται στο μαρτύριο της νύχτας

Το ηλιόφως και η σκιά είναι ο χρόνος
καρδιοχτύπι του κόσμου
Είναι σκληρό το φως που αλλάζει

Το πως η ζωή φωτίζει με έναν άλλο άνθρωπο
και το σκοτάδι που έρχεται όταν εκείνος φύγει
είναι το πιο βαθύ και δύσκολο
γι αυτό διστάζεις ν αντικρίζεις το δρόμο ασάλευτο

Για όλα υπάρχει μια ώρα και μια στιγμή
για ένα σκοπό κάτω από τον ουρανό
Αντικρύζουμε το πέλαγο
ολόκληρο γαλάζιο μέσα στο όνειρο

Μια εποχή για όσους από μας ψάχναμε κάτι
κάποιο ρόλο να παίξουμε
ένα σκοπό στη ζωή να βρούμε

Βρίσκουμε κάποιον να μας μάθει
πως σφυράνε οι καλαμιές στον άνεμο
όταν η θάλασσα ανταριάζει

Βρίσκουμε κάποιον να μας ψιθυρίσει
πως το φως γίνεται ξανά φως και τα αστέρια λάμπουν

Όταν βρίσκουμε κάτι δεν σημαίνει ότι θα το κρατήσουμε
γιατί υπάρχουν στιγμές που πενθούμε
και στιγμές που χορεύουμε
στιγμές που κλαίμε και στιγμές που γελάμε

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση