Σημείο καμπής | Ποίηση Αντώνης Περδικάρης

Τα πάντα μας θυμίζουν πως παρότι
μερικές φορές θα παραμένουμε στάσιμοι
το μέλλον πάντα είναι καθ’ οδόν

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα
να μοιάζει με τον άνεμο
αγέρωχο σαν βουνό
μα δεν κατάφερα το ρυθμό

Ένα ποίημα να ακούγεται
στο θρόισμα των δέντρων
και τα δάκρυα των ερωτευμένων
χαραγμένο στην αρμύρα
που κυλά στα πρόσωπα

Ποίημα χωρίς στιχάκια
μόνο ταραχώδη πνεύματα
και μελωδία σαγηνευτική
στα μάτια του παράφορου έρωτα
μες στη ματαιότητα της οδύνης
εσωτερικά ζεστό κι αμίλητο

Γύρνα, μην χρονοτριβείς
και μου χαθείς στα σταυροδρόμια
έμεινε το ποίημα μονάχο
Κι ίσως ότι μείνει από μας
να είναι ένα σημείο καμπής σε κάποιο δρόμο

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση