Συνωμοσία σιωπής

Κάθομαι μονάχος και σε περιμένω μέσα σε καπνούς, φτηνά ποτά, οίκους ανοχής
και τρένα
Τελευταίος κόμπος στο λαιμό
Ποίημα χαλασμένο στον ουρανό

Οι φίλοι έφυγαν με μια θαμπή φυγή
Όσους έφυγαν μακάριοι και χλωμοί
ο ουρανός φθαρμένος και χαμηλωμένος
τους σκεπάζει
Το ταξίδι της ζωής είναι σκληρό για τους μοναχικούς ταξιδιώτες
Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια η φύση της αγάπης

Αγάπη είσαι αιώνες μοναχή
Μέσα στα σκοτάδια τριγυρνάς
Μέθη μες τη ψυχή

Πολιτεία τι ωραία που απλώνεσαι
στης τρέλας σου τα σκοτεινά στενά
τα χέρια ανοίγω μες στους δρόμους σου
στο χάρτινο ουρανό σκοτάδια ως τα σύννεφα

Μια φορά μας ανταπόδωσαν
σαν ένα δέντρο που καρπίζει
χάρη στην φροντίδα του φτωχού γεωργού
Τώρα πια κανείς δεν μας θυμάται
Επειδή η θλίψη βρίσκεται
στα γεγονότα ανάμεσα
με ανείπωτο επίλογο

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση