Το χαμόγελο του ηλιάτορα

Μια παλιά φωτογραφία
κλείνει μια ανάμνηση γλυκιά
ερχόμενη από τα χρόνια εκείνα
τ' ανέμελα, τα παιδικά.

Ένα αθώο προσωπάκι αγγελικό,
μια ψυχούλα αγνή, ευλογημένη,
δυο ματάκια πράα, ταπεινά
μα το χαμόγελο, τούτο το χαμόγελο
κλείνει μέσα του όλες του ήλιου
τις λαμπερές αχτίδες.

Καμάρι μου αγαπημένο,
το χαμόγελο του ηλιάτορα είσαι,
ένας ήλιος υπέρλαμπρος, ζωοδότης.
Ζεσταίνεις τον κόσμο
με τη φλόγα της αγάπης σου,
σπέρνεις καλοσύνη στο διάβα σου,
φωτίζεις τις σκοτεινές ψυχές των ανθρώπων
με φως ανέσπερο!

Τούτο το χαμόγελο δεν θα στο κλέψει κανείς!
Το δικαιούσαι, πηγάζει από τη θέρμη της
παιδικής σου ψυχής!

Κι αν κάποιοι το ζήλεψαν και αποπειράθηκαν
να στο στερήσουν, να τους θυμίσεις,
πως ο ήλιος δύει αλλά πάλι
ανατέλλει υπέρλαμπρος!

Ήσουν, είσαι και θα είσαι
το χαμόγελο του ηλιάτορα,
δώρο Θεού για μένα,
αγαπημένε μου.

Τούτη τη φωτογραφία θα τη φυλάξω
βαθιά στα φύλλα της καρδιάς μου,
ενθύμιο λατρευτό, κειμήλιο μοναδικό.

Μια χάρη μόνο σου ζητώ, ήλιε μου,
λίγη απ’ τη θέρμη σου,
αν θέλεις, στείλε μου
και χαμογέλασέ μου πλατιά
ξανά και ξανά!

©ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΡΑΤΑΣΙΟΥ - ΠΟΙΗΣΗ