Μνήμες

μες τον κόσμο τον σβησμένο
ψάχνω σιγή ντυμένος
κι ΄ είναι τ ’ όνειρο ειρμός αγάπης

να ΄ ναι η ψυχή
τα βράδια μαζί σου
και τις μέρες δίπλα σου νηφάλια
χωρίς να ορίζει
τίποτα μονάχα
διαδρομές ονείρων

τρικυμία
έμειναν τ’ αχνάρια μια βάρκα
κι ΄ ένα σφίξιμο στο στήθος
μια βοή κυμάτων
αναταραχή

οι αναμνήσεις
έσβησαν στη σιωπή
δάκρυ – δάκρυ
ακολουθώ τον ήλιο
το σκληρό

‘‘ο ίδιος άνεμος ’’
ρεμβάζει πάνω στα νερά η μνήμη
δεν μ’ ακούς
                                                                                                                                                                                         Έργο: Σέργιος Κόκκορης
ταξιδεύοντας σιγά – σιγά τα λόγια
στα νερά φυλλορροούν και χάνονται με τον αέρα
θα ’ρθεις κάποτε από τον ουρανό πικρό φιλί