~ Πριγκηπικό ~

στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω
μ’ ένα ήσυχο τραγούδι
να' ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα

και παρακαλώ τη θάλασσα
που έρχεται και φεύγει
σμίγοντας τους ανθρώπους
να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα

''ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου''

απ’ των κυμάτων το δάκρυ
το θολό
αρμύρα φόρεσα
και μέσα στην ερημική
αμμουδιά σε                                                                                                                                                                             © Αντώνης Περδικάρης
νανουρίζω

<<τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια
δώσ’ μου το πικρό σου χέρι
βάναυση η νύχτα>>
<<τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι
στου γιαλού την κόψη μια μουσική χορεύει
δε γίνεται ν ’ ακούς τους ήχους>>

<<ο ύπνος μέθυσε απ’ την ανάσα σου
τ' αστέρια σώθηκαν στον κόρφο σου>>

στεγνό φθινόπωρο σκορπά στις γούβες
νεκρή ακτή
τα κόκκινα φιλιά μας τραβούν για το φεγγάρι