~ Άχνα ~

Πρότερο λιόγερμα
δίνει το πρόσταγμα
...
Κίτρινη ώχρα ψυχή μου
ζεστή βιολετιά βελονιά.

...
Χέρια π ’ ανοίξαν κιτάπια
κι ’ ειρμούς στο σεπτό υφαντό
σου μουντά περιγράμματα,
κι ’ άμωμες μνήμες εικόνων και
κάθε μου σκέψη μαζί σου,
μοιραίος χειμώνας
σε κλώθει στα νούφαρα.
…
“ Πόσο πολύ σ ’ αγαπώ
δεν το ξέρω,
φορώ την αγάπη σου ’’

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση