~Κόκκινο κρασί~

Κόκκινο κρασί το δάκρυ
κόκκινο κρασί
μέσα στους αιώνες
είμαστε ένα,
δεν χωρίσαμε στιγμή.

Ψυχή μου σε βρίσκω πάλι
κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά,
εσύ που δεν γονάτισες στην καταχνιά

Μούσα, πεταλούδα νιώσε με
έλα να βάψουμε την πλάση
έλα ν αλλάξουμε τα χρόνια

Ξεκινήσαμε γλυκιά βροχή στα φύλλα
γίναμε το δίκιο των αδικημένων
Είμαστε ψυχές που ένωσε η αγάπη
θα ακούμε τα τραγούδια μας για πάντα.

Εργάτες, μετανάστες, άστεγοι,
έσερναν στα βλέμματα
ψυχικές αναταράξεις
κι εγώ θυμόμουν πάντα τα δικά σου μάτια.

©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση