Μονότονη βροχή
Είναι ο κόσμος φυλακή
και πως να σου μιλήσω
Είναι η νύχτα σκοτεινή
και πως να σε κρατήσω
Είμαι οικονομολόγος, επικοινωνιολόγος, καθόλου τεχνοκράτης, απεχθάνομαι τους αριθμούς, πιστεύω πως όλα έχουν ψυχή. Ρομαντικός και ονειροπόλος γεννήθηκα σε μία ανοιχτή, ανήσυχη θάλασσα στον Οξύλιθο της Εύβοιας…
Απελευθερώνομαι με τον κάθε στίχο μου, κάθε μου λέξη είναι και μια μάχη κατά των φραγμών και περιορισμών.
Ο ποιητής πάντα υπέφερε και συνεχώς υποφέρει …
Με ωθούν τα ψυχικά ερεθίσματα που λαμβάνω καθημερινά αλλά και η φύση γύρω μου μια και πιστεύω ακράδαντα πως όλα τα στοιχεία της έχουν ψυχή.
Προσωπικά μέσα στην μοναχικότητα μου, πάντα έχω πυξίδα τα Όνειρα μου.
Η μοναξιά του ποιητή είναι μια ρομαντική μοναχικότητα…
Το όραμα η πλέον σημαντική ανθρώπινη αξία, το Όραμα του καθενός γίνεται καημός όλων
Σε ένα δύσμορφο κόσμο του περίπου και του δήθεν με την ποίηση οραματίζομαι να γκρεμίσω φραγμούς και εμπόδια.
Η ποίηση είναι σε καθοριστικό βαθμό μια λειτουργία της ψυχής ενώ η πεζογραφία είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό μια λειτουργία και της λογικής.
Όλα έχουν ψυχή γύρω μας και όλα δένουν μεταξύ τους.
Είναι ο κόσμος φυλακή
και πως να σου μιλήσω
Είναι η νύχτα σκοτεινή
και πως να σε κρατήσω
«Ένα αστέρι δεν μιλάει μόνο λάμπει»
Έτσι η αγάπη που μας δένει και η μοίρα την εκτρέπει
μένει στο μυαλό κι απέναντι στα αστέρια
Όταν νυχτώνει είναι πολλή η πλήξη που ανεβαίνει
γιατί μαζεύουν τις ακτίνες από τα σύννεφα
Κενή μια θέση κι᾿ ἡ σιωπή
γι’ αυτόν που θέλει η μοίρα μοναχό
Η ερημιά μες στη ψυχή
γι’ αυτόν που μένει μόνος στο σταθμό
Σαν ψίθυρος μελωδικός ο ήχος της φωνής σου
Κι’ ο τρυφερός ο άνεμος η αύρα της πνοής σου
Απόλυτα ταιριάζουνε κυματισμοί και πόθοι
κι’ η τρικυμία της ψυχής καλύτερα τους νιώθει
Σαν ψίθυρος μελωδικός ο ήχος της φωνής σου
Κι’ ο τρυφερός ο άνεμος η αύρα της πνοής σου
Απόλυτα ταιριάζουνε κυματισμοί και πόθοι
κι’ η τρικυμία της ψυχής καλύτερα τους νιώθει
Έκανα μια ευχή
Να δούμε ότι πιο καλό, σπάνιο, υπέροχο υπάρχει στον κόσμο
Τα πεύκα διάφανα να στέκουν
Το φτερωτό όνειρο μας
Τη λάμψη του καλαμποκιού τη μυρωδιά της Άνοιξης
Τι αξίζει η ποίηση
δίχως τα δέντρα,
δίχως τον έρωτα στο δάσος,
δίχως των αστεριών τη λάμψη.
Τη στιγμή που πνίγομαι
γίνομαι καπνός και χάνομαι,
σαν λυγίζω κόντρα στην βροχή
με κρατά μια μουσική...
Επικοινωνία με τον ποιητή
Αντώνη Περδικάρη
Τηλ: 698 702 4820
antonisΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.