Προσδοκίες
Ένα ποτάμι ο χρόνος
δεν θα γυρίσει εδώ,
δεν θα ξανάρθει ποτέ.
Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους στον κόσμο
κι άλλοι ταξιδεύοντας το ψάχνουν.
Είμαι οικονομολόγος, επικοινωνιολόγος, καθόλου τεχνοκράτης, απεχθάνομαι τους αριθμούς, πιστεύω πως όλα έχουν ψυχή. Ρομαντικός και ονειροπόλος γεννήθηκα σε μία ανοιχτή, ανήσυχη θάλασσα στον Οξύλιθο της Εύβοιας…
Απελευθερώνομαι με τον κάθε στίχο μου, κάθε μου λέξη είναι και μια μάχη κατά των φραγμών και περιορισμών.
Ο ποιητής πάντα υπέφερε και συνεχώς υποφέρει …
Με ωθούν τα ψυχικά ερεθίσματα που λαμβάνω καθημερινά αλλά και η φύση γύρω μου μια και πιστεύω ακράδαντα πως όλα τα στοιχεία της έχουν ψυχή.
Προσωπικά μέσα στην μοναχικότητα μου, πάντα έχω πυξίδα τα Όνειρα μου.
Η μοναξιά του ποιητή είναι μια ρομαντική μοναχικότητα…
Το όραμα η πλέον σημαντική ανθρώπινη αξία, το Όραμα του καθενός γίνεται καημός όλων
Σε ένα δύσμορφο κόσμο του περίπου και του δήθεν με την ποίηση οραματίζομαι να γκρεμίσω φραγμούς και εμπόδια.
Η ποίηση είναι σε καθοριστικό βαθμό μια λειτουργία της ψυχής ενώ η πεζογραφία είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό μια λειτουργία και της λογικής.
Όλα έχουν ψυχή γύρω μας και όλα δένουν μεταξύ τους.
Ένα ποτάμι ο χρόνος
δεν θα γυρίσει εδώ,
δεν θα ξανάρθει ποτέ.
Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους στον κόσμο
κι άλλοι ταξιδεύοντας το ψάχνουν.
Φορτωθήκαμε στους ώμους σκηνές ονείρων
και κοιτάζοντας ίσα στα μάτια την Ανάγκη,
πήραμε ν΄ ανεβαίνουμε τους λόφους της ζωής.
Και σε κάθε λόφο στήναμε και μία σκηνή,
με ιδρώτα και δάκρυ στερεώνοντας τους πασσάλους,
μην και ενάντιοι άνεμοι εξουσιών
παρασύρουν όσα με αγάπη και κόπο περικλείαμε
εις τα εσώτερα της ψυχής...
«Ένα αστέρι δεν μιλάει μόνο λάμπει»
Έτσι η αγάπη που μας δένει και η μοίρα την εκτρέπει
μένει στο μυαλό κι απέναντι στα αστέρια
Όταν νυχτώνει είναι πολλή η πλήξη που ανεβαίνει
γιατί μαζεύουν τις ακτίνες από τα σύννεφα
Έκανα μια ευχή
Να δούμε ότι πιο καλό, σπάνιο, υπέροχο υπάρχει στον κόσμο
Τα πεύκα διάφανα να στέκουν
Το φτερωτό όνειρο μας
Τη λάμψη του καλαμποκιού και τη μυρωδιά της Άνοιξης
Σαν παίρνει να νυχτώσει
δεν είναι εύκολο να στέκεσαι μετρώντας ώρες στο παράθυρο
και κύματα να ωρύονται στο μαρτύριο της νύχτας
ΩΡΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ
Αυτό δεν το περίμενα ούτε το επεδίωξα
Δεν πίστευα ότι υπήρχε
Κανείς δεν μπορεί να φάνταστεί ούτε να θεραπεύσει
Πόσο πράσινα
είναι τα λιβάδια
σα να ονειρεύονται περιμένοντας το μέλλον
Κράτα
το σύντροφο κοντά
αν δεν προσέχεις
χάνονται οι σύντροφοι
Περισσότερα: Η εξουσία της μοίρας | Αντώνης Περδικάρης ποίηση
Ακούστε τώρα και τα 18 video από τη συλλογή μου "Αγαπημένα Νο 4"
Επικοινωνία με τον ποιητή
Αντώνη Περδικάρη
Τηλ: 698 702 4820
antonisΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.