~ Μελωδία από Γρανίτη ~
Κονιορτός και αγέρας
Σ’ αυτό το γαλάζιο τόπο
δεν εντοπίζεται φιγούρα
Μοναχικοί ταξιδιώτες
καίγονται στην άμμο
Μονοπάτι σκληρό
Χωρίς εικόνα
Μάτια τρομοκρατικά τυφλά
Πόδια κρυστάλλινα
Χωρίς οπτασίες
Στόματα από σκούρο γρανίτη
Ίλιγγος χαμένων λουλουδιών
Κλειστά καράβια έρημα
Όλα αιχμάλωτα της άλμης,
της ομίχλης και της μοίρας
Απέραντη ευρύτητα
προστατεύει κάθε τι με το εγώ της
-
Ποίηση – Αντώνης Περδικάρης
'Εργο : Εύα Πελεκίδου
~ Η αντάμωση ~
«Σε ονειρεύομαι»…
Φωτεινή χρυσαφένια καδένα
λαμπερή, φτερωτή μες στη νύχτα.
«Σε ονειρεύομαι»…
«Για πάντα σε πίνω
σταγόνα - σταγόνα».
Ίσως να μην έχω άλλη διέξοδο
Ίσως η ψυχή μου να έχει κολλήσει πάνω σου
«χωρίς να μου δώσει αναφορά».
«Ποθώ»
να διασχίζω την επιφάνειά σου
τη μεθυστική μυρωδιά σου.
Φαντάζομαι πως ακόμα κι αν κάποτε χαθώ
αυτή ακριβώς η μεθυσμένη διαδρομή μου
θα ζει πάντα κοντά σου.
«Μεθώ»
Ίσως γιατί ποτέ δεν είμαι χορτασμένος
ζαλίζομαι κι εγώ όπως τα μυγάκια
και πνίγομαι μες στο κόκκινο κρασί σου.
Σ’ αυτή την αγαπημένη μου
την άφθαρτη, κόκκινη διαδρομή
θα σε ζητώ σαν μια ταυτότητα ονείρου.
~ Τώρα που νυχτώνει ~
Κάποια αστέρια υφαίνουν
στην αρτηριοσκλήρωση του σκούρου.
Κάποιοι λυγμοί στις αποβάθρες
παιζουν το τελευταίο τους χαρτί.
Τα πουλιά μετακομίζουν κρύβοντας
κυνηγημένες αγάπες.
Οι προσδοκίες των στίχων
συνωστίζονται στη σιωπή της νύχτας.
Ύστερα χάνονται με τον αέρα
στα φυλλώματα των δένδρων.
<<Ο ρομαντισμός μας>>
μια αργοπορημένη υποψία
αρχειοθετείται αλλοιώνοντας τις διαδρομές μας.
<<Οι λεπτοδείχτες μας>>
κυλούν βουβά μες στο σκοτάδι
αποκοιμίζοντας την καθημερινη μιζέρια.
~ Γράμμα ξεχασμένο στ΄όνειρο ~
Ανάμεσα στην άμπωτη και την παλίρροια
Γράμμα ξεχασμένο στ΄όνειρο
Μας απορρόφησαν ουτοπικές οι μουσικές
Σκελετωμένα απομεινάρια
Φύκια δίχτυα μαραμένα και καμένα
μικρά κελύφη και ελαφρόπετρες
η θάλασσα με ξέβρασε
Αγάπησα την θάλασσα με την εικόνα σου
~ Ονειροφαντασία ~
Ονειρεύτηκα πως βρεθήκαμε
στην πιο όμορφη θάλασσα
την πιο όμορφη μέρα
Ονειρεύτηκα πως σ’ αντάμωσα
στο πιο όμορφο σύθαμπο
πριν την όμορφη νύχτα
...
Κι ΄όταν σε αναπόλησα
στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου
να ξαναρθείς εσύ
...
Το λυκόφως σαν έρθει
εξανεμίζει μουντά τη μέρα
και χλωμά μονοπάτια
μαργαριτάρια σκορπά στο κύμα
...
Κι ΄όταν σε αναπόλησα
στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου
να ξαναρθείς εσύ
...
Το φεγγάρι σαν βγαίνει
ξεπροβοδίζει γλυκά τη μέρα
και χλωμά μονοπάτια
μαργαριτάρια σκορπά στο κύμα
...
Κι ΄όταν σε αναπόλησα
στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου
να ξαναρθείς εσύ
~ Μετά το δειλινό ~
και κίτρινες παλιές σειρήνες
αρμονίες των ανέμων ικετεύω
πώς να πορευτώ στο δρόμο σου
τα τραγούδια κρύφτηκαν κιτρίνισαν
στις νότες τις καμένες δεν μπορώ να σε ζυγώσω
σε πεσμένα σκαλοπάτια ξεμακραίνεις
κι εγώ δεν βρίσκω χέρι να κρατήσω την εικόνα σου
και πως να σε κρατήσω γκρίζα σκιά στην αγορά
θα γκρεμιστούμε εδώ
τον ήλιο μη ρωτάς
μετά το δειλινό δεν έχει στάση
δεν υπάρχει τίποτα
Γραφτείτε στο κανάλι μου στο YouTube!
