Αγάπη μου δεν θέλω να πονάς μου είπε,
μα δεν είχα καρδιά από πέτρα.

Μι' αγάπη από θυμάρι.
Δέσιμο η ανάσα,
μυρωδιά αγάπης η αγκαλιά,
στιγμές αξέχαστες.

Κι ύστερα η ομίχλη ανέβηκε ψηλά και μας έφτασε.
Κάθε απόκριση στον ορίζοντα ένας χαμένος σκοπός.

Αρμύρισαν τα παγωμένα χείλη.
Η όμορφη μούσα του Απρίλη χάθηκε.
Κι απέμεινε το δειλινό μια μοναξιά κι ένας καημός,
τα σύννεφα στεφάνι στα μαλλιά της.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

Είπα ν' αποφύγω τα κόκκινα μάτια...
Ήρθα, σε βρήκα, έφερα λουλούδια…
Κι όταν έφευγα,με ξεπροβόδισες…

Ένας Χειμώνας που δε μας αφήνει...
Μια Άνοιξη που δε λέει να φτάσει...

Ταξιδεύουμε σε μια απέραντη θάλασσα χωρίς ακτές,
ενώ από πάνω μας πετούν βιαστικοί παράξενοι γλάροι.
Κανένας δε ρωτά πού πηγαίνουμε...
Κανένας δεν πρόκειται να μας ψάξει..

Είπα ν' αποφύγω τα κόκκινα μάτια...
Όμως, η ζωή είναι σκληρή τρέχει και δε χωρατεύει,
δεν επιτρέπει επιστροφές σε παλαιά οράματα.

Είπα ν' αποφύγω τα κόκκινα μάτια.
Όμως, η ζωή βιάζεται..
Ίσως χαθούμε πίσω απ’ τη θάλασσα παλιές εικόνες…