Όλα ξεθώριασαν,
δεν υπάρχει τίποτα πίσω απ’ το βουνό
μόνο τα χρυσά μαλλιά σου.

Μια μέρα ο καιρός όλα θα τα σβήσει, μου είχες πει.
Όμως ποτέ δεν έπαψα να βλέπω την όψη σου
στο αφρισμένο κύμα,
κι’ αγάπησα με πάθος κάθε στιγμή μαζί σου.

Πόσους χειμώνες σε περίμενα
κάτω απ‘ το κόκκινο φεγγάρι, Απρίλη μου!
Αχ, πόσο θα ήθελα να πιώ όλη την αγάπη
της Ανάστασης σε ένα ποτήρι μαζί σου!

Μούσα μου,
φωτεινή ηλιαχτίδα μου, θάλασσα μου,
έμεινες μόνη.
Άγγιγμα, λόγια, φτερά, αχνό το φεγγάρι.                                                                                                    

Δίχως Απρίλη δε φυτρώνει Άνοιξη
και μπουμπούκια δεν ανθίζουν.

Οι μεγάλες αγάπες πετούν πάντοτε γι’ αλλού
κι εμείς τις ακολουθούμε.
μεγάλα όνειρα που υπάρχουν μόνο για να μας ταξιδεύουν

Αγάπη που μύριζε θυμάρι,
μιας θάλασσας αρμύρα,
ένας λυγμός στα βράχια.

Μούσα μου, γαλάζια αλήθεια μου
η μυρωδιά σου κρύβεται στους κήπους με τα ρόδα,
και το φεγγάρι τώρα ¨πια ¨
υποκλίνεται στην αγάπη μας.

-

©Αντώνης Περδικάρης

Είπα τραγούδια να σου φτιάξω
πέτρα να ρίξω στο γιαλό,
στο κύμα ρόδα να πετάξω,
στου φεγγαριού τον πηγαιμό.

Αστέρια, οράματα, αγάπες
έγιναν κίτρινες σκιές,
στην άμμο σπασμένα τα κοχύλια
μάταια τα όνειρα του χτες.

Ένα τραγούδι να σου στείλω
να’χει παράξενο σκοπό,
να’ρθει το αγέρι να στο φέρει.
Είσαι το αστέρι π’ αγαπώ.

Κι είπα τραγούδια να σου φτιάξω,
πέτρα να ρίξω στο γιαλό,
κεράκι και στον άγιο να τάξω
για να σε φέρει να σε δω.

Αστέρια, οράματα, αγάπες
έγιναν κίτρινες σκιές,                                                                                                                                 
στην άμμο σπασμένα τα κοχύλια
μάταια τα όνειρα του χτες.
-
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση

Γνωριστήκαμε σε τόπους ξένους
άγρυπνος σε ψάχνω μέχρι την αυγή
όνειρο γαλάζιο του πελάγους
έλα σαν βροχούλα στη δική μου γη.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

Καράβι μου ποθώ να’ ρθω στα ξένα
φάροι και λιμάνια όλου του κόσμου γη
ζώντας στ' ανεμοδαρμένα βράχια
με ξωτικά θαλασσινά θαμμένα εκεί.                                                                                                                                                  Έργο : Εύα Πελεκίδου

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια                                                                                                                                                     
σκαρί που δεν φοβάσαι το βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

-

Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση

στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω
μ’ ένα ήσυχο τραγούδι
να' ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα

και παρακαλώ τη θάλασσα
που έρχεται και φεύγει
σμίγοντας τους ανθρώπους
να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα

''ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου''

απ’ των κυμάτων το δάκρυ
το θολό
αρμύρα φόρεσα
και μέσα στην ερημική
αμμουδιά σε                                                                                                                                                                             © Αντώνης Περδικάρης
νανουρίζω

<<τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια
δώσ’ μου το πικρό σου χέρι
βάναυση η νύχτα>>
<<τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι
στου γιαλού την κόψη μια μουσική χορεύει
δε γίνεται ν ’ ακούς τους ήχους>>

<<ο ύπνος μέθυσε απ’ την ανάσα σου
τ' αστέρια σώθηκαν στον κόρφο σου>>

στεγνό φθινόπωρο σκορπά στις γούβες
νεκρή ακτή
τα κόκκινα φιλιά μας τραβούν για το φεγγάρι

Πήγα στο στενάκι που βρεθήκαμε
στο τζάμι εσύ μια ζωγραφιά στην άχνα
πήγα στ’ ακρογιάλι που βρεθήκαμε
η μυρωδιά της θάλασσας στη σκάλα
…
Σε γλαυκό τοπίο
βήματα στην άμμο
ωδή προς μια γυναίκα
ρεφρέν προς μια γοργόνα
….
Μες στις βοές της θάλασσας βαθιά
το κύμα σέρνεται κι’ αλλάζει χρώμα
στα κλάματα των δελφινιών δειλά
ψάχνω δίχως αρχή και δίχως τέρμα
…
Σε γλαυκό τοπίο
βήματα στην άμμο
ωδή προς μια γυναίκα
ρεφρέν προς μια γοργόνα
...
© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση