~ Στεναγμός ~
και σβήνονται οι δρόμοι της αγάπης
σαν το χαμένο φως
κι εσύ μου λες για τους θλιμμένους στίχους
λυπημένα του κόσμου τα τραγούδια να το ξέρεις
ψίθυροι
της βροχής
μες στο σκοτάδι
και τα θυμίζουν τα στενά της πολιτείας
τα ραγισμένα
εκεί που έχασα το πρόσωπό σου
είναι το τραγούδι των πουλιών
παράπονο στο νήμα του ανέμου
κι όταν βλέπω την αρμύρα
ένας μόνο στεναγμός με χωρίζει από σένα
~ Επέτειος ~
΄Έπρεπε να σου φέρω κόκκινα λουλούδια
ήρθα όμως με δύο ολοκκόκινα μάτια
Και να όμως
που δυό ολοσκότεινα μάτια
φωτίστικαν από το χρυσάφι της καρδιάς σου
Όσο το κουβαλώ πλάι μου
δε θα φανεί πιά το δάκρυ μου
<<Τώρα κρατώ
τα κόκκινα λουλούδια
και καρτερώ
την ώρα να γυρίσεις...>>
~ Αναζήτηση ~
σιωπή ανυποψίαστη αυτή η μοναξιά
ανάμεσα στην αμμουδιά τα βράχια και τον ουρανό
βαραίνει με μια άχνα αμείλικτη
κάτω στων κομματιασμένων δρόμων τo αδιέξοδο
το τραγούδι είναι ένα απέραντο παράπονο
οι μέρες
πνίγηκαν στα ρεύματα
κι εσύ
στην άμμο ψίθυρος
χειραγωγείς τον έρωτα
μέσα στον
θαλασσινό καθρέφτη
κατεβαίνεις στο μηδέν
βουβή κι ατέλειωτη
τα μαλλιά σου
μην τα λύνεις
χτένισε τα
είσαι κίτρινη μαρμαρυγή
όταν χτενίζεσαι και σβήνεις
περπατάς μαζί με τη σελήνη
σ έναν ουρανό ουδέτερο
πως να χαράξω τ όνομά σου
~ Ματαιοδοξία ~
στο βαγόνι
έκθεση βιβλίων
σε παράγκες
ψιθυρισμός της θάλασσας το καλοκαίρι
σημεία προς τη ματαιοδοξία
μεθυσμένη κι ανθηρή θα σε μισήσω
μεταμοντέρνα σύνθεση εφήμερη σαν χάδι
με αναξιόπιστες εκθέσεις
στείρες εποχές εκπίπτουν
κι’ άσπρα δέντρα στην αρμύρα
το απόγευμα δεν ξεχωρίζεις
την ομίχλη από το γκρίζο
μήτε τις θρυμματισμένες νότες
μακρύ ταξίδι
άρτια παρένθεση
περιττό φεγγάρι
επιφανειακό τοπίο
περίβλημα των σπλάχνων
σιγοσβήνει ο χτύπος των κυμάτων
βορινό τη παγωνιάς αγέρι
θα ξανάρθεις άγγιγμα χρωμάτων
μες τη νύχτα πολικό αστέρι
_
© Αντώνης Περδικάρης
~ Αραξοβόλια ~
Ακόμα μια νύχτα
σ΄αγαπώ και σου γράφω
Μια νύχτα ονειροπόλων σπινθηρισμάτων
Νύχτα κελαηδισμών και πηγολαμπίδων
Τα όνειρα ποντίζουν άγκυρες κι ελπίδες
σε νυχτερινά αραξοβόλια και μεθούν
Ας μπορούσα
από κάθε ποίημα κι απόψε να κρατούσα
τον καλύτερο στίχο να κεντούσα
<<Κάθε εικόνα γνήσια και μια παράσταση>>
Ας κρατούσα τις κορυφογραμμές, τις ανοιχτές θάλασσες
τις ελπίδες που χρυσίζουν στα νερά και θρυμματίζονται
Επιβλητικές κορυφογραμμές και θάλασσες
θεμελιωμένες σε γραμμικούς ορίζοντες
<<Τώρα ΄΄πια΄΄ ονειροπόλος, σε βουνά σαλεύω
με μοιραίους στίχους, οράματα κι αγρύπνιες>>
~ Πανωραία ~
πως να σε ζωγραφίσω μάγισσά μου
στις στεριές τις μακρινές π’ ακούγεται η φωνή σου
οι ναυτίλοι μείναν άφωνα σημεία
τα ταξίδια άκυρα κρυμμένα
πως να ζωγραφίσω το χαμόγελό σου
ο ήλιος σου τυφλώνει
είσαι θεά της θάλασσας πλανεύτρα πανωραία
αποστολές χαμένες και καΐκια φευγαλέα
εκεί που φτερουγίζεις σαν ανάσα
με μαγεμένο της πηγής νερό θα σε ποτίσω
με τ'άρωμα των λουλουδιών
κι ΄ απόσταγμα των αστεριών που την αυγή αργοσβήνουν
τα χείλη μαστιγώνει το παράπονο τ αγέρα
των νερών το τρέμουλο τ ‘ αχνάρια σβήνει
έτσι όπως χάνεται σιγά η μορφή σου
θα θελα να σε ξαναδώ
μα σε φυλάνε τ'άστρα
γονατιστός παρακαλώ
στου φεγγαριού το διάβα
-
© ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ
Γραφτείτε στο κανάλι μου στο YouTube!
