Κι αν χαθείς νύχτες αξημέρωτες γκρίζες.
Κι αν διαβείς έριξα μια πέτρα στο γιαλό,
φεγγαριού στάχτες ερώτων καπνό,
συναξάρια περασμένων εποχών
να κεντούν δάκρυα διάσπαρτα αστέρια.

Σε ζητώ, πάλι στους στίχους μου
σαν μετρώ ύστερα ταξίδια
που περνούν και καπνίζουν.

Κι αν πετά, τρέχει τ’ αγέρι στον καιρό,
σαν τρελό κύμα το κύμα στην αρμύρα του χρόνου,
καρτερώ μέσα σε κάποια ξεχασμένη νοσταλγία

Καθώς ο ήλιος με χαράζει
πυρώνοντας την αμμουδιά,
βελόνια κόκκινα με αίμα
στην ώχρα πάνω του νοτιά...

Δώδεκα ορφανά δελφίνια
στον παγωμένο ωκεανό,
μες την ανασαιμιά τ΄ ανέμου
γυρεύουν κόκκινο υφαντό...

Γυρεύουνε το πρόσωπο σου
και τ΄ όνειρο φυλλομετρούν,
μες την ανασαιμιά τ΄ ανέμου
κεντίδια κόκκινα τρυγούν

Ξημέρωσε, σε αγαπώ και σου γράφω...

Μούσα τ’ Απρίλη
μακραίνεις και σβήνεις στον ήλιο.
Ξύλινα είδωλα, μάτια γυμνά, παγωμένα,
πικρή Κυριακή, καλοκαίρι,
σβησμένος και ο ουρανός,
όλα θυμίζουν εσένα.

Κίτρινο φως στη θωριά,
πρωινός ο λυγμός
αρρωσταίνει τις λέξεις του κάλπικου αύριο.

Στάχτη που σκέπασε τα αρμυρίκια,
άνυδρος τόπος, μελτέμια και άμμος.
Το φως των χρυσών σου μαλλιών
στεφανώνει τις πέτρες τις σκληρές.
Πόθοι που έπεσαν χαμηλά,
αποχαιρέτισαν το γαλάζιο,
ενώθηκαν με την άμμο και χάθηκαν.
Έρωτες που μας αφήσανε στις αποβάθρες γυμνούς.                                                               
...

Συλλογιέμαι τον ουρανό
που πάντα αντιδικεί με τη θάλασσα,
το απαρηγόρητο κλάμα της βροχής,
το φόβο του χωρισμού
που κάνει τα αστέρια να τρέμουν,
τις προδομένες αγάπες,
το μανιασμένο αέρα.

Με παρηγορούν τα κύματα
που παντοτινά κάνουν την ίδια διαδρομή,
τα πουλιά που επιστρέφουν να κουρνιάσουν κάθε δείλι.
Απλώνω τα χέρια μου στο όνειρο και τραγουδώ για σένα.
Αν χαθείς τώρα θα χαθεί μαζί σου η πλάση.

Πόσες νύχτες κύλησαν αφήνοντας στεναγμούς πίσω τους;
Πόσες χαραυγές κοκκίνισαν δείχνοντας το μέλλον;

Λυπάμαι για μια μεγάλη αγάπη που στερούμαι,
την αγάπη μας.
Χαίρομαι όμως, που υπήρξε μια αγάπη
πιο μεγάλη και από τη θάλασσα.

Σ’αγαπώ και σου γράφω,
πως έφυγες κι έμειναν άδειοι οι δρόμοι,
χτες βράδυ σαν ήρθε η ώρα και σφύριξε πάλι το τραίνο.
"Πάντα από μακριά σ' αγαπώ λες και ήταν γραφτό μου"

Οι γλάροι πετούν απ' το πέλαγος
στο γαλάζιο φευγιό τους
και πάνω στο κύμα το βλέμμα σου καταπράσινο ρόδι.

"Λες και ήταν γραφτό μου τα κόκκινα μάτια".
Πικρή Κυριακή, καλοκαίρι που τρέμει στο γκρίζο.

"Λες και ήταν της μοίρας μου να σ΄ αγγίζω στα βάθη"
και το κύμα να σβήνει σιγά στην ακτή ραγισμένο πια δάκρυ.

Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ
μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε
γλυκιά αγάπη πρωινή
καθώς τινάζει τα μαλλιά
τη χαραυγή
στάχτη χρυσή
μούσες, γοργόνες, μάγισσες
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
γλυκολαλούν.

Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ
μετρά τις νύχτες και τα άστρα στο σκοτάδι,
αστροφεγγιά του ουρανού
κι όταν διψάσει για φιλιά
τη χαραυγή
στάχτη χρυσή
μούσες, γοργόνες, μάγισσες
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
σκύβουν να πιουν.

Το σ’ αγαπώ το δροσερό σου στέλνει
σαν τρυφερό, αφρόπλεκτο αγέρι του γιαλού
κυματιστά τα δροσερά της λόγια
την αμμουδιά χρυσίζοντας τα ποδιά σου φιλούν.

Μεγάλες Αγάπες,...Μικρές Γοργόνες,...Σκληρό Αλάτι»
«Εξωτικές, διαμαντένιες χάντρες...»
«Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν»
«Και πώς να τα αγκαλιάσεις, πώς να τους μιλήσεις»
«Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά και χάνεσαι,
το σκοτάδι που σε φοβίζει»

«Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ και σου γράφω
Χαμένη μου Οπτασία »

Η νύχτα και η όμορφη μούσα της…
Μητέρα με κόρη απρόβλεπτη…

Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν…

Κι όμως μου αρέσει να την ψάχνω…
Μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω…
Στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια…
Την αναζητώ στα ξενοδοχεία…
Αστραπή στα κρύα, σκοτεινά σοκάκια

Κι όμως την περιμένω όταν βραδιάζει
Καθώς η μέρα και η νύχτα χωρίζουν,
την αναζητώ στο σπίρτο που ανάβω.
Σε μια όμορφη παρέλαση ονείρων
Ανάμεσα στο μούχρωμα
Στη διαδοχή χρωμάτων

Θωρώντας ημιτελή χτενίσματα
Σε δειλινά ροδόχρωμα
γυρεύω τη φιγούρα της
Στα πουλιά που μετακομίζουν να κοιμηθούν
Στους νωχελικούς περιπάτους της νύχτας
               Στην αμφιβολία των αστεριών που αρχειοθετείται
Αναζητώ τα αέρινα μαλλιά της
Κρεμασμένα ξεφτίσματα στις τριανταφυλλιές

Κι όμως μου αρέσει να την ψάχνω…
Μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω

Ακούγοντας τους ήχους των κυμάτων…
Μουσική στα κρυφά θαλασσινά λημέριa

Λειτουργώντας τους στίχους που σαλεύουν…
Βραδυκίνητα αντίτυπα στο σκοτάδι…

Στις αγρύπνιες που σκαρφαλώνουν,
δάδα στα σκοτεινά όνειρα

Στους κρίκους του μεταξένιου φεγγαριού
Τρυγώντας τη φωτεινή διαδρομή της
Στα φώτα του ξεχασμένου καπηλειού
Και πνίγομαι μες το κόκκινο κρασί της

Στη βραδιά που ντύνεται την παρουσία της
Στα δέντρα που στέκονται με προσήλωση στη νύχτα…

Στα κλαριά που κάτι λένε μεταξύ τους...
Στα πέρα βουνά που απόμακρα σβήνουν και χάνονται
Στα αμέτρητα τριζόνια που δίνουν ρυθμό στη νύχτα.

«Ιστιοφόρα απωθημένα σε χίλιες θάλασσες
...Ζωγραφικές Οπτασίες...
Μεγάλες αγάπες, μικρές Γοργόνες...
Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν...