σε κοιμίζω
στην αυλή της νύχτας
και τ’ αστέρια
γέρνουν στις καρδιές μας
έμεινε ξεκούρδιστη  η λύρα
πάνω σε λουλούδια μεθυσμένα

πρωινές παγωνιές μας σκεπάζουν
με παμπάλαιη θλίψη μας ραίνουν
των μεγάλων ταξιδιών
η νοσταλγία
παιδικά καράβια ζωγραφίζει
ξάρτια με χρυσά πανιά τους δένει 

άνοιξη κι ’ άνεμος ψελλίζει 
λόγια ψευδεπίγραφα στην άμμο
κυματισμούς που σκορπίζουν φθόγγους
φεύγουν πινελιές λευκές  οι μήνες
ψεύτικες αναπνοές τα χρόνια

καρδιές που ερωτεύονται μοιραία
τινάζουν χάρτινα φτερά το δείλι

θαρρείς τις πιο πικρές τις μέρες τις απελπισμένες
με πρόσωπα παιδιών θλιμμένα  μοιάζουν τα τραγούδια
αστέρι λυπημένο μου του δειλινού λυχνάρι
παράξενο το βλέμμα σου έλα κοντά μου πάλι

έλα στο παράθυρο αγέρι
φώτισε τη νύχτα όνειρό μου

-

©   ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ  

 Το υπέροχο αυτό έργο που συνοδεύει το ποίημα μου

είναι της ζωγράφου ΕΥΑΣ ΠΕΛΕΚΙΔΟΥ,
έχει τίτλο ΕΜΠΝΕΥΣΗ.

Βρίσκεται στο μουσείο Εικαστικών Τεχνών
στην Απείρανθο Νἀξου.

Την ευχαριστώ από καρδιάς !!!

μες τον κόσμο τον σβησμένο
ψάχνω σιγή ντυμένος
κι ΄ είναι τ ’ όνειρο ειρμός αγάπης

να ΄ ναι η ψυχή
τα βράδια μαζί σου
και τις μέρες δίπλα σου νηφάλια
χωρίς να ορίζει
τίποτα μονάχα
διαδρομές ονείρων

τρικυμία
έμειναν τ’ αχνάρια μια βάρκα
κι ΄ ένα σφίξιμο στο στήθος
μια βοή κυμάτων
αναταραχή

οι αναμνήσεις
έσβησαν στη σιωπή
δάκρυ – δάκρυ
ακολουθώ τον ήλιο
το σκληρό

‘‘ο ίδιος άνεμος ’’
ρεμβάζει πάνω στα νερά η μνήμη
δεν μ’ ακούς
                                                                                                                                                                                         Έργο: Σέργιος Κόκκορης
ταξιδεύοντας σιγά – σιγά τα λόγια
στα νερά φυλλορροούν και χάνονται με τον αέρα
θα ’ρθεις κάποτε από τον ουρανό πικρό φιλί

Ο καιρός ξεθωριάζει, εποχές κατεδαφίζονται.
Οι στίχοι που χάνονται στο φύσημα του ανέμου
γίνονται μουσικές στα σοκάκια …

Φυσούσε πολύ και σκορπούσε του κόσμου τους πόθους…
Ελπίδες που σβήσαν νωρίς και χαθήκαν